اراده به خشم

میشل فوکو در « اراده به دانستن» می‌نویسد: «قدرت، بدن افراد را نیز از طریق آموزش و نظم دادن به محیط زندگی تحت تاثیر قرار می‌دهد و به همین دلیل می‌توان از زیست-قدرت یا زیست-سیاستی حرف زد که می‌خواهد بر بدن اعمال شده و آنرا در نظم مورد نظر خود سازمان دهد». نمایشگاه «کنترل» از آثار مرضیه لرستانی در گالری محسن روابط قدرت را در نظام خانواده به عنوان یکی از نهادهای کنترل و آموزش موضوع آثار خود قرار می دهد. بدن به مثابه حیطۀ اعمال فرامین والدی در عرصۀ جنسیت و اخلاق در این مجموعه موضوع کار قرار می گیرد.  آثار با فضای طراحی گونه ای از ترکیب مواد و با غلبۀ مداد رنگی از طرح های سیاه سفید ب همراه سه رنگ اصلی بر روی مقوا ایجاد شده‌اند، تک سوژه هایی در میانۀ کادر به صدور بیانیه می پردازند از این قرار: لبانی سرخ با مرزهای از هم گسیخته و دندان هایی که با غیظ بر روی یکدیگر فشرده می‌شوند، انگشتی که در قامت عنصری به شدت فالیک( قضیبی) و ناخنی خون آلود تهدیدگرانه جلوه می کند، نیم تنه ی مردانه و عضلانی دورگه ای با ناخن های بلند «زنانه» که از شدت فشار بر خود می پیچد و انسان‌هایی که تنها صورت هایی واژگون شده هستند به مثابه اعضاء یک خانواده،  تنش و کشمکش میان این اجزاء از هم گسیخته و اروتیک یادآوری درونی سازی گفتمان کنترل است، همان فرامین والدانه‌ای که اکنون دیگر توسط کودک درونی شده و در قالب نظام ارزشی باورهایش به ساز و کار خویش تداوم می دهند. آن چه از استیتمنت و بدنۀ آثار بر می آید نگاه خشمگین هنرمندی است که ساز و کار روابط قدرت را از درون یک سیستم مورد نقد قرار می دهد، آثار مرضیه لرستانی به لحاط تکنیک و فرم آثار موفقی است هرچند شدت رادیکالیسم نگاه هنرمند می تواند به مرزهای صدور بیانیه های افراطی نزدیک شود، بر خلاف منظر مدرنیستی فروید در مورد تبیین جنسیت بر مبنای ساز و کار سرکوب، فوکو به نظم درآوردن و به بند کشیدن جنسیت را از طریق گفتارهایی می داند که در مورد جنسیت در جامعۀ مدرن مطرح شده است گفتارهایی که طی آن اشکال خاصی از رابطه مجاز و پاره ای دیگر غیرمجاز برشمرده می شوند و این همان فرامین والدانۀ درونی شده ای است که هنرمند ساز و کار آن را در این مجموعه به پرسش می کشد.