وارونگی

آیا زمانی که یک طراح با چند خط، سطح رنگی و بافت حداقلی موفق به شکل دادن به ایدۀ خود می شود کار او را می توانیم پایان یافته تلقی کنیم؟ .این پرسشی است که احتمالاً مخاطب پس از دیدن نمایشگاه گروهی «وارونگی»در زیرزمین دستان از خود می‌پرسد، نمایشگاهی که توسط آیدین خانکشی پور نمایشگاه‌گردانی شده است. مرزهای پایان یافتگی در اثر هنری همانقدر که نامتعین و نسبت به تصمیم هنرمند نسبی است، به همان میزان نیز واجد معیارهایی گفته و ناگفته است، چنان که پس از دیدن برخی آثار این چنین قضاوت می کنیم:«کار تمام نشده رها شده بود». طراحی اما مدیومی است که بنیان‌های خود را بر پایۀ فی‌البداهگی، ناتمامی و خودبخودی قرار می دهد، در چارچوب دمکرات قواعد این رسانه مفهوم پایان یافتن اثر، به شدت سست تر و نامتعین تر از رسانۀ نقاشی است. آیدین خانکشی پور نمایشگاه گردان مجموعۀ «وارونگی» معیار شکل گیری نمایشگاه را حول محور وارونگی شکل می دهد وارون آن چه مقبول، پایان یافته یا معقول می پنداریم. اکثر کارها یا طراحی‌هایی است بر روی کاغذ و مقوا، یا نقاشی‌هایی کوچک اندازه و حاشیه ای از ماژیک روی کاغذ گرفته تا آبرنگ یا آثاری که به نوعی مدیوم های حاشیه ای نقاشی را هدف می گیرند مانند جعبه‌های انعکاسی ملاحت محب‌خواه  تا طرح‌های آبرنگی کودکانه و خامدستانۀ اشکان صانعی که بدون قاب مستقیم با روی کاغذ طراحی با ابعادی نزدیک به کاغذ آ چهار خود روی دیوار مانند آثار کودکان در مهدکودک با جسارت بر روی دیوار چسبانده شده بود. از جمله آثار موفق این نمایشگاه می‌توان به آثاری مثل طراحی‌های مینا محسنی با دوخت و دوز و تکه دوزی یا طراحی هایی که بافت کاغذ در آن برجای مانده بودند، کلاژهای سوده باقری تیرتاش و آثار آبرنگ آیدین خانکشی‌پور با رنگ‌های زنده و فیگورهای خامدستانه ، آثار امیر نصر کم‌گویان و مینوعمادی اشاره کرد، در حالی که در معدود دیگر آثار فی البداهگی کمتر و در مقابل برساختگی بیشتری به چشم می خورد مانند اثر سعید محمدزاده نودهی و ایمان صفایی. به نظر می رسد نمایشگاه گردان با ایدۀ مناسبی دست به کار زده بود و فروتنی آثار بر جذابیت این ایده و ارتباط گیری با مخاطب می‌افزودند، هرچند عنوان و استیتمنت نمایشگاه چندان در انتقال مضمون مورد نظر او دقیق تنظیم نشده بود.  چیدمان در هم کارها در این مجموعه به قصد در هم آمیختن مرزهای متعین میان آثار یک هنرمند با هنرمند دیگر اما خلاقانه  و همسو با مضمون محوری نقطۀ برجسته به شمار می‌رفت.